Onderweg

26 February 2017

Ik zit hier nu te wachten aan de gate, mensen passeren, mensen praten, zijn druk, onrustig, opgewonden of net heel rustig, voor sommige een eerste vlucht, voor andere misschien dagelijkse kost.

Allemaal mensen, allemaal onderweg, naar een bestemming, naar huis, naar werk, naar vakantie, maar ultiem naar zichzelf, samen of alleen, maar tegelijk allemaal verbonden.

Ik voel hoeveel onrust dit mij geeft, hoezeer mijn ego sluiers van angst opwerpt.

Het is echter niet de eerste keer dat ik vlieg, niet de eerste keer dat ik reis, niet de eerste keer alleen onderweg.

Het is wel mijn eerste keer sinds mijn burn-out, eerste keer sinds de start van mijn transitie, de eerst keer als Helena, de eerste keer als mezelf.

Stap voor stap neem ik drempels die er vroeger niet waren of die ik ooit als eens genomen heb, opgeworpen door burn-out, toegevoegd door de transitie, zichtbaar gemaakt door ego.

Stap voor stap zie ik de sluiers van angst voor wat ze zijn, trek ik ze weg en groeit het vertrouwen (terug) in mij-Zelf en in het Leven.

Malaga is nu mijn fysieke en geografische bestemming, ik kijk uit naar zon, naar zee, naar bergen, naar rust, naar me-Zelf, dankbaar voor elke e-motie die mij in beweging brengt, die mij laat zien waar ik nu mag groeien.

We zijn allemaal mensen, allemaal onderweg, naar hier, naar daar, naar huis, naar werk, naar vakantie, maar ultiem naar Ons-Zelf.

Scroll naar top