Wonderwijven Podcast
19 January 2025
Op 22 december zat ik bij Wonderwijf Marijke “in den hemel” voor de opname van een de wonderwijven-podcast die een weekje later gepubliceerd zou worden. Het werd een openhartige en (h)eerlijke babbel over o.a. de weg naar leven op prana of als Bron in jouw Zelf, over ZelfLiefde en manifestatie, over vooral voelen i.p.v. denken en “de verandering is er al”.
Marijke begeleidde mijn woorden, die soms als “hooggegrepen” ervaren kunnen worden, voldoende geAard naar een verbonden dialoog. Ook voor mijzelf is het vaak wennen aan of ‘slikken van’ wat ik schrijf of spreek. Soms moet ik dingen herlezen, herkauwen en integreren om ze zelf te vatten. Vaak ontdek ik later nieuwe of diepere dimensies verscholen in wat voorheen al gedeeld of gepubliceerd werd. Een boeiende reis op weg met mijn Zelf. Een geschenk om dan bevraagd te worden door iemand die én de woorden kan vatten en ze tegelijk helpt landen in een ruimer hier en nu.
Mijn verhaal bij de Wonderwijven begon best vroeg na de conceptie van deze ondertussen grote en bezielde community. Lid worden gebeurt op uitnodiging van een Wonderwijf. Zielezus An nodigde mij in die zin begin 2017 uit. Een zielsherkenning die evenzeer nog niet lang daarvoor geactiveerd was. En dergelijke verbindingen Voel je gewoon. Zonder rationele verklaring Weet je dat het ‘boenk eroep’ klopt.
Onschuldig dacht ik, toegevoegd worden aan een women-only Facebook-groep. Daar doe ik niets mis mee. Ik claim niets. Ik neem geen ruimte in van een ander. Een thema waarin ik ook vandaag nog geconfronteerd word met angst. Angst om niet welkom te zijn, om er niet te mogen Zijn. Alsof ik niet besta of niet mag bestaan. Alsof ik een afwijking ben, of op z’n minst niet normaal of zelfs onnatuurlijk en ziek. Een thema dat om heling vraagt en door mijn Zelf ervaren en gezien wil worden.
Het schiep een mooie kans tot heling. Ik was uitgenodigd. Iemand (h)erkende in mij de match met de Wonderwijf-bezieling. Ook al ben ik geboren met een mannelijk lichaam. Toen aan of in de start van wat ze dan in gender-terminologie een transitie noemen. Zoekend naar vorm, naar expressie, naar in alle éénvoud gewoon mijn Zelf Zijn zoals het tot dan toe nog geen ruimte gekregen had. Ik ben welkom zoals ik ben. Ik word gezien.
Datzelfde jaar kwam de oproep om mee te schrijven aan het eerste boek van de Wonderschrijverij met als titel ‘Kwetsbaar Krachtig’. Een bundeling van authentieke kwetsbare Wonderwijven-verhalen. Zielezus An porde mij aan om ook in mijn pen te kruipen. Ik was ondertussen al even aan het bloggen. Dus waarom niet? Mijn verhaal hoorde er ook bij.
Enige vorm van angst bekroop mij opnieuw. Nu ga ik ontmaskerd worden. Als ‘man’ in een vrouwengroep. Tegelijk heb ik hooguit lidmaatschap in een Facebook-groep te verliezen. Dus schreef en zond ik mijn kwetsbaar verhaal in.
Niet lang daarna kwam het bevestigende mailtje dat mijn verhaal in het boek zou verschijnen. Mits wat redactionele aanpassingen was het ineens goedgekeurd. Wow ten top! Ik werd gezien en erkend. In mijn schrijven. Wat nieuw was. In het middelbaar was ik namelijk altijd gebuisd voor Nederlands. En in mijn vrouwelijke Zijn, mijn energetische Essentie die ik toen met kleine stapjes in mijzelf adem- en speelruimte gaf en liet ontwaken.
Voor de lancering van het boek kreeg ik nog een hele kersenplantage op de taart. Van de ruim 90 verhalen mochten 8 wonderwijven hun verhaal live voorbrengen. Mijn antwoord was volmondig ‘Ja!’ op de vraag of ik dat zag zitten. Spreken zit in mijn profiel. Ik leef er van op. Die vraag zat mij als gegoten. Net zoals een fijn kleedje of rokje dat ik toen stilaan in de ervaring aan het ontdekken was. ZielsVreugde alom. OpLeven zoals nooit tevoren.
Onder invloed van een halve Dafalgan wegens wat grieperigheid stond ik dan in maart 2018 in een gevulde Peperbus in Antwerpen met een trillend lichaam mijn geschreven tekst voor te dragen. Gevolgd door een stevig applaus. Dat werd mij achteraf gezegd. Voor mij was het één grote ‘roes’. Een onderdompeling in onvoorwaardelijke (h)erkenning en heling voor wat quasi levenslang verdrongen geweest was door mijzelf. In de hoop in te passen of te voldoen aan externe vaak onbewuste en ongecommuniceerde verwachtingen. Met als gevolg dat je uiteindelijk ophoudt met Zijn. Je heft je eigen authentieke bestaan op. Je verliest de verbinding met de Bron in jouw Zelf.
Hoe schijnbaar kleine beslissingen wereldveranderende impact kunnen hebben op het leven van de Ander. Diepe heling werd mogelijk door de éénvoudige keuze voorbij de schijnbare oppervlakte voelend verbinding te maken met wat iemand authentiek van binnenuit gelukkig maakt. Geen rationele verklaringen om al dan niet onbewust het eigen mensbeeld te herbevestigen. Geen ongevraagde hulpverlening vanuit het eigen onbewust onervaren perspectief evengoed om zichzelf bestaansrecht te geven. Gewoon luisteren en Voelen. De medemens als dusdanig in Liefde omarmen. Wat ruimte geeft aan een gespiegelde ontplooiing van ZelfLiefde. Met manifestatie van schijnbare onmogelijkheden. Er zijn geen grenzen. Alles is mogelijk. Als je het Voelt.
En daarvoor verwijs ik je graag naar de podcast zelf. Voor wat schijnbaar onmogelijk letterlijk en figuurlijk tastbare vormen aanneemt in mijn leven. Waarbij letterlijk en figuurlijk zelfs samenvallen ;).
En kijk ook eens op de website van de Wonderwijven. Misschien zit er wel wat tussen dat resoneert. Ik vond er in elk geval een Thuis tussen yin-genoten. Ongeacht de buitenkant. Het gaat over Voelen, en Samen-Leven.
💖