Censuur van het Hart

Het is ruim twaalf jaar geleden dat ik, als voorbode van mijn burn-out, voor de eerste keer met een spiritueel vertrouwenspersoon deelde dat ik mij ‘anders’ voelde. Dat er in mij een verlangen schuilde naar expressie van vrouwelijke energie, op dat moment weliswaar niet echt wetende in welke vorm en wat dat dan wilde zeggen over mij en voor mij. Ik wist enkel dat ik ‘warm’ werd alleen al van de gedachte vrouwelijke kledij aan te doen. Tot effectief dragen was ik nog nooit echt gekomen. Hoewel ik vaag verdrongen herinnerde dat ik als kind wel eens stiekem iets ‘geprobeerd’ had uit de kast van mijn moeder.

Twaalf jaar geleden dacht ik echt mijzelf te zijn en mijzelf te kennen. Maar ik voelde niet. Alleen wist ik dat niet. Ik had het voelen ruim dertig jaar verloochend. Ik had in mijzelf ‘iets’ dat mij diepe Vreugde zou geven, échte levensenergie zou laten voelen, gecensureerd omdat het niet paste in de geprojecteerde onwetende en onbegripvolle verwachtingen van de toenmalige maatschappij en omgeving.
Censuur van mijzelf en mijn diepere Essentie tot op het punt dat je het onbewust doet. Tot op het punt dat het groeit tot een innerlijk monster van afwijzing en afschuw van jouw Zelf in jezelf. Censuur van wat binnenin authentiek aanwezig is en geleefd wil worden.
En alles wat je onderdrukt, alles wat je in jezelf verafschuwt, wat er niet mag zijn, projecteer je later, als pijn, op de spiegelende ander.

Twaalf jaar geleden zette ik de deur open naar die ‘onbekende’ Bron van diepe levensvreugde of ZielsVreugde. Het werd het begin van een identiteitsrollercoaster. Ik dacht dat het enkel ging om het af en toe en stiekem willen dragen van andere kledij. Maar het ging om zoveel meer. Het ging zoveel dieper. Het verlangen éénvoudig mijn echte Zelf te kunnen zijn, altijd en overal. En dat was meer dan enkel kledij, meer dan de uiterlijke aankleding. Het ging om expressie en beleving van scheppingsenergie in de materie van binnenuit. Alleen wist en kende ik op dat moment zelf niet meer dan de twee materiële en geslachtelijke hokjes waarmee we onbewust van generatie op generatie opgroeien in onze Westerse maatschappij.

Ik ontdekte het woord ‘transgender’. Nieuw voor mij. Tot dan toe herinnerde ik mij enkel een Jambers-aflevering waarin het onderwerp binnen mijn beleving eerder ‘marginaal’ aan bod gekomen was. Er was ook Dana International die ooit het songfestival won. Een medeleerling reageerde toen ‘Jij weet toch dat dat een man is’ bij mijn onbewust gefascineerde blik. En af en toe die grapjes in sitcoms op televisie. Positieve rolmodellen of informatie en beeldvorming waren schaars of ontbraken volledig.

Angst en paniek bekropen mij. ‘Klopt’ mijn lichaam dan niet? ‘Moet’ ik hier iets aan veranderen? En hoe dan? Wat voel ik hier bij? Wat is ‘voelen’? En als het echt kan, wil ik dat dan, dat ‘andere’ lichaam? Wie ben ik nu echt? Ik wist niets meer. Ik verloor elke vorm van identiteitsfundament. Of ik ontwaakte tot het besef dat mijn ‘fundament’ niet geworteld was in mijn échte Zelf. Dat ze eerder aangenomen wankele copingprogramma’s waren. Als stapstenen op drijfzand van een beperkt mensbeeld waarin ze één voor één begonnen te zinken. Ik verdronk in een warboel aan emoties en vragen die ik zolang verdrongen had. Ik voelde mijzelf op vele vlakken ‘sterven’.

Ik kwam terecht in een vereniging waar ik vrienden voor het leven mocht ontmoeten. Allemaal mens-en-zielen met gelijkaardige verhalen. Al van jongs af aan was er dat gevoel dat er iets niet klopte, was er dat verlangen naar iets van dat andere hokje, dat dan niet mocht. Elk op hun eigen traject, op hun eigen manier, op hun eigen leeftijd, hadden ze een transitie aangegaan van het ene hokje naar het andere of iets dat er zoveel mogelijk op leek. Dat moest initieel ook. Je was ofwel het ene of het andere. In het Westen kende men niets anders. En je was ‘gelukt’ of niet. Afhankelijk van of je het nog kon ‘zien’ of niet.
Een transitie, hopende dat die er voor zou zorgen dat ze er dan wel mochten en konden zijn zoals ze zich voelen. Hopend om dan wel erkend te worden. Vaak bleek dat een illusie te zijn. Onze maatschappij had er geen ruimte en begrip voor. Het was vaak te confronterend. Het riep teveel vragen op. Vragen naar de eigen identiteit uiteindelijk.

Het was een tijd dat het thema stapsgewijs in de media begon te komen. Er was een reportage van Via Annemie. Er was Petra de Sutter die uit de kast kwam of door de media uit de kast gezet werd. Later was er M/V/X op VRT. Ik ben toen in gesprek gegaan met het productiehuis, hen op het hart drukkend de focus niet (alleen) te leggen op ‘de operaties’, en niet alleen op mensen die deze vorm van transitie ondergaan. Het (menselijk) spectrum is ruimer dan alleen de materie van de twee hokjes.
Het productiehuis overwoog om mij te casten omdat ik vlot van taal ben. VRT zag er geen graten in. Mijn ‘stappen’ in het leven waren niet groot genoeg. Elke dag jezelf zijn wetende dat je quasi altijd kortsluiting veroorzaakt omdat je verschijning niet ‘klopt’ was ‘niet groot genoeg’ voor hen. Of is het ‘niet sensationeel genoeg’?
Het werd cru gezegd een programma van ‘ombouwers’. Het maakte bewust maar een deel van de ‘gender-realiteit’ zichtbaar. ‘Ombouwen’, een woord dat ‘wij’ niet graag horen. ‘Ombouwen’ doe je met een object, een ding. Het objectiveert een mens tot zijn materiële lichaam waar je met knoeien en plakken dan iets anders van poogt te maken. En in de context van dit programma ten dienste van het sensationele, het drama, waar mensen toch zo graag van smullen. Het drama, dat verkoopt!

Overigens geef ik hiermee geen oordeel over de cast van het programma of elke andere mede-mens die hormonale of chirurgische stappen overweegt en neemt. We hebben allen ons eigen levenstraject te ervaren dat diep binnenin fluisterend aanwezig is. Zo-ook ikzelf.
Ik zocht en ging in die zin ook mijn eigen weg. Ik startte initieel met hormonen. Ik overwoog operaties. En hoewel de hormonentherapie mij liet voelen dat een hormonaal vrouwelijker lichaam beter resoneerde om verschillende redenen, voelde ik ook dat ik een ander pad diende te volgen. Dat ik met een eigen-wijs-heid gekomen was voor ‘iets’ anders op dit thema.
In 2020 stopte ik dan ook bewust met de hormonentherapie. Na de ervaring van mijn eerste biologische mannelijke puberteit in mijn jeugdjaren, na mijn hormonaal vrouwelijke puberteit tijdens de hormonentherapie, resette mijn lichaam zich opnieuw doorheen een mannelijke puberteit. Geen lachtertje. Dat kan ik je verzekeren. En niet ‘gewenst’. Dit doe je niet omdat je er zin in hebt of om aandacht te vragen. Maar tegelijk wel ontzettend boeiend en leerzaam en duidelijk deel van mijn gekozen Zielservaring ten dienste van iets ‘groters’ dan enkel mijzelf, ten dienst van iets ‘Nieuws’.

2020, het jaar dat we voor de eerste keer, voor mij althans, zo duidelijk ‘opgesloten’ werden in verdeeldheid, in dualiteit. Het begrip ‘solidariteit’ werd manipulerend toegepast op het thema ‘gezondheid’. Via mediale (des)informatie werden mensen tegen elkaar uitgespeeld. Wie de ‘instructies’ niet volgde, werd ‘verklikt’ door zijn mede-mens, werd ‘schuldig’ bevonden. Mensen die ‘voelden’ dat er iets niet klopte, begonnen elkaar te vinden en op de ene of andere manier te verenigen. Er ontstonden stapsgewijs groepjes en ruim genomen en veralgemeend uiteindelijk twee kampen. Het ene kamp ging mee in het opgehangen verhaal. Het andere kamp trok, al dan niet vanuit zelfbehoud, schijnbaar of effectief steeds meer ten strijde. Verdeel en heers. Labels werden in het leven geroepen. Het gepropageerde narratief werd al snel ‘Woke’ genoemd, hoewel deze term oorspronkelijk een andere positieve betekenis had. De ‘anderen’ werden ‘wappies’, ‘complottheoristen’, of zelf verklaard ‘wakker’. Niet iedereen volgt of past weliswaar duidelijk in deze tweedeling. Maar de kantlijnen zijn toen wel bewust en scherp getrokken geweest.

In de jaren die volgden werd dezelfde strategie ook toegepast op thema’s zoals ‘vrede’, ‘klimaat’ en uiteindelijk ook ‘gender’. Thema’s waarin inherent een verlangen leeft naar een betere wereld voor iedereen. Thema’s waarin mensen gemanipuleerd worden om uiteindelijk het omgekeerde te creëeren en onbewust ingezet worden om elkaar letterlijk en figuurlijk te be(k)vechten.

Al vroeg (door)zag ik het spel dat ook met ‘mijn’ thema gespeeld ging worden. Plots mocht je de woorden man en vrouw niet meer zomaar gebruiken. Plots moest je dan ‘cisman’ of ‘cisvrouw’ zeggen. Men predikte gendergelijkheid en -neutraliteit. In de zin dat man(nelijk) en vrouw(elijk) gelijk zijn. Of zelfs niet bestaan. In de zin dat er geen verschillen zijn. Het woord non-binair begon zijn opmars. Iedereen mocht zelf definiëren hoe ze zich voelen en aangesproken wilde worden. Iemand ‘fout’ aanspreken, het zogenaamde ‘misgenderen’, werd een ongetolereerde misdaad. De woordenboek van zelfidentiteitslabel en voornaamwoorden groeide aanzienlijk. En als je voelde dat je lichaam niet klopte, dan was de standaardprocedure hormonentherapie en operaties. Wees jezelf, pas je lichaam aan. En begin zo vroeg mogelijk. Kleuters kregen onderwijs over alle mogelijke labels en aanpassingsmogelijkheden. Pubers kregen remmers en de belofte dat ze zich beter gaan voelen met dat andere lichaam. En dat deze verandering, deze transitie ook helemaal écht en mogelijk is. De media werd doordrongen van non-binaire of hokjeshoppende beeldvorming. Plots werd het ‘hip’ om anders dan gewoon man of vrouw te zijn. Wat hier sinds mensenheugnis ‘normaal’ was, werd plots opgedrongen uitgeveegd. Ondersteund door ‘de wetenschap’.

Allicht botste dit op verweer. We zijn allen onbewust opgegroeid met een binair Westers mensbeeld. Dat maakt deel uit van onze cultuur, onze comfortzone, onze identiteit, die zich plots ‘aangevallen’ voelde. Net zoals mijn fundamenten twaalf jaar geleden verdwenen, werd de Westerse mens met een nieuw narratief gedwongen de zijne los te laten. Het was een misdaad daar nog aan vast te houden.
Elke stem die gesproken, gehoord en begrepen wilde worden, ongeacht de aard en intentie van deze stem, werd het zwijgen opgelegd. Je mocht deze nieuwe non-binaire ingeslagen weg alleen maar volgen. Kritiek werd niet getolereerd. Zelfs als het geen kritiek was, maar een verlangen tot dialoog en wederzijds begrip. Er werden geen handen uitgereikt of ze werden afgeslagen. Er werd niet verbonden. De innerlijke en spiegelende zoektocht van de mens met een wankel geslagen identiteit kreeg geen ruimte. Dit was nu de nieuwe realiteit. Iedereen mag zichzelf zijn, zoals ze zich voelen. En alle materiële middelen mogen hiervoor ingezet worden. Behalve als je voelen niet past in wat nu verkondigd wordt. Dan word je uitgesloten, uitgejouwd, gecensureerd.
En alles wat je onderdrukt, alles wat je afwijst en verafschuwt, in jezelf of de ander, wordt later geprojecteerde pijn, van die afgewezen en spiegelende ander.

‘Wakkere’ zielen begonnen zich uit te spreken bij elke non-binaire mediale uiting. Eerst met mondjesmaat en dan in grotere getallen. Memes, Blogposts, Sociale media, Podcasts, … . Overal en steeds meer kon je, tot op vandaag, in groeiende aantallen, en steeds scherper-wordende taal, duidelijke meningen ontvangen over en tegen deze gender-manipulatie. Van ‘braaf’ lachen met (datgene dat men niet begrijpt en kent) tot het onlangs nog algemeen veroordelen van dit ‘transgenderisme’ als een afwijking en een kankergezwel in de maatschappij.
Groepen en verenigingen vormden zich en stonden op om ‘de kinderen te beschermen’, deze manipulatie te bevechten en het quasi Heilige Goddelijke Katholieke Westerse mensbeeld terug in ere te herstellen, ontdaan van de zo blijkt quasi pedofiele genderideologie. Ik overdrijf even, of verwoord het even scherp. Maar deze woorden zijn wel uit het leven gegrepen.

En ook hier opnieuw. Elke stem die verlangt in dialoog te treden, werd en wordt vaak al bij voorbaat afgewezen. Meer dan eens ondernam ik van in het begin pogingen om vanuit mijn levenservaring, mijn verhaal, dat evenzeer ‘bewust’ is, het ‘wakkere’ narratief te woord te staan, met hen te verbinden, uit te reiken, om wederzijds te verrijken. Maar de deur ging op enkele keren na gewoon toe. Of er was om te beginnen al geen deur. Alleen een groot uithangbord. “Dit is onze mening. En die mogen wij hebben. Jij moet niet aan ons vertellen wat wij niet weten. Wij doen zelf ons onderzoek. Open en kritisch. Als het ‘de goede zaak’ dient. En wij hoeven niet met jou in dialoog te gaan. Geef je zelf nog wat tijd, je zal ons uiteindelijk wel gelijk geven, je zal wel zien, dat jij gemanipuleerd werd. Dat jij denkt dat jij voelt. Waanzin. Zure mens. Zieke geest. Narcist. …” Velen hebben een mening, maar weinigen wil deze nog vormen. Evengoed ondersteund door ‘de wetenschap’.
Maar alles wat je onderdrukt, alles wat je afwijst en verafschuwt, in jezelf of de ander, wordt later geprojecteerde pijn, op en van die afgewezen en spiegelende ander.

Als je selectief bent op de informatie die je toelaat, zodat je ten allen tijde je eigen meningen kan blijven bevestigen en verkondigen, dan ben je niet open, en vooral wel kritisch naar de spiegels die jou voorgehouden worden.

Als je een ander, een mede-mens, afwijst in hun authentiek doorvoeld en geleefd anders-zijn, is het niet die andere mens die zich dient aan te passen.

Als je jouw levenservaring of overtuiging alwetend en afwijzend projecteert bovenop een ander, wordt er gespiegeld wat je afwijst in jezelf, voor en door jezelf versluierd in een typisch Westerse arrogante onwetendheid.

Als je alles wat niet past in jouw mensbeeld onder het voorwendsel van vrije meningsuiting ontkent en afschrijft als gevolg van manipulatie, ben je zelf onbewust speelbal van de manipulatie die jouw ongeheelde pijn censurerend uitspeelt tegen je mede-mens.

Je werkt niet rechtstreeks mee aan een betere en nieuwe wereld. Je wil enkel jouw oude vertrouwde behouden. Op alle mogelijke stuiptrekkende manieren van een copingprogramma dat op sterven na dood is. En dit ongeacht de positie en rol die je inneemt op het wereldtoneel. Als je mede-mensen afwijst en ontkent in hun bestaan, doe je niet aan vereniging maar aan verenging. Je verdeelt letterlijk en figuurlijk de mensheid en het leven dat in alle vormen verlangt geleefd en beleefd te worden. Jij bepaalt wat wel mag en niet kan, wat ‘goed’ en ‘fout’ is, wat ‘afwijkt’, wat ‘uitgeroeid’ moet worden, enkel op basis van je eigen overtuigingen, vaak vanuit eigen verdrongen pijn die je projecteert op die spiegelende Ander. En dat geldt voor alle ‘kampen’, voor alle zijden en versies van de medaille of dualiteit. En iedereen die hierin een positie kiest, inneemt of verheerlijkt.

Een echte nieuwe wereld ontstaat vanuit het Hart, niet alleen vanuit het hoofd. Het Hart stapt in verbinding met de Ander, laat die toe als deel van zichzelf. Het hoofd alleen verliest zich, isoleert zich en sluit zich op in allerhande ‘kennis’ ter bevestiging van de eigen aangenomen denkbeelden, bang om deze los te laten, bang om zichzelf als ‘identiteit’ te verliezen.

Ik heb niet de wens ‘aan politiek te doen’. Ik geloof ook niet dat daar de oplossing of ‘redding’ ligt. Zeker niet zolang dit geen onbaatzuchtige dienst is aan het geheel(de). Er hoeft overigens ook niets ‘gered’ te worden. Niet door jou en niet door een ander voor jou. Het leven wil alleen in zijn volheid en volmaaktheid ervaren worden. Vanuit alle mogelijke perspectiefpunten.

En vanuit die optiek, doe ik, zeer tastbaar, en steeds bewuster, aan beoefening van onvoorwaardelijke ZelfLiefde. En ik benadruk hier het woordje Zelf. Jij hebt zelf verantwoordelijkheid te nemen voor jouw betere wereld. Wijs niet naar die ander, om af te wijzen, terecht te wijzen, te veroordelen, of om te wachten op hun oplossing en redding. Kijk naar jouw Zelf en omarm, ontvang en erken hierin onvoorwaardelijk en Liefdevol gespiegeld net die ander, elke ander, op hun eigen levenstraject samen met het jouwe. Dat is echte eenheid. Van binnenuit.

Elke grote bewustzijnssprong heeft energie nodig. En die scheppingsenergie ontstaat in het spanningsveld tussen (de) twee polen, yin en yang, die effectief bestaan in al wat is, als gelijkwaardige en complementaire danspartners van het Leven. En hoe groter de afstand tussen deze twee, hoe groter de energieopbouw en hoe groter de sprong die gemaakt kan worden.

In die zin leven we in een zeer bijzondere en hoopvolle tijd. De afstand en het contrast in en van de dualiteit kan niet groter. Ze staat op ontploffen. Of op instorten. En elke ziel nu op Aarde heeft in dit spel vooraf een eigen keuze gemaakt over welke plaats en rol ze hierin wensen op te nemen en te ervaren. Strijd met of destructie van het oude? Opbouw van het nieuwe? Hierin is geen beter of slechter. Enkel een keuze tot levenservaring ten dienste van het geheel(de).

Ik voel in mijzelf helder een verlangen naar opbouw en voorleven van het Nieuwe. Een verlangen naar schoonheid in alle dimensies van het Leven. Zuiver. Kinderlijk. Onbelemmerd. Zonder schaamte en taboe. Vanuit die onvoorwaardelijke ZelfLiefde. En in mijn verhaal betekent dat beleving van het vrouwelijke in een oorspronkelijk mannelijk lichaam. Vanuit een diep Weten dat we niet samenvallen met dat lichaam. Dat we ons hiertoe ook niet hoeven te beperken. Dat dit geen opgelegde keuze is van een ‘hogere macht’. Wij zijn zelf binnenin die scheppingskracht. Onvoorwaardelijke ZelfLiefde kent geen grenzen en limieten. Schepping in uitlijning met de Bron in onszelf kent alleen maar mogelijkheden en potentieel. Schepping die op deze manier altijd ten dienste staat van het grotere geheel. En alles als vanzelfspelend aanwendt om het schijnbaar onmogelijke ook tot manifestatie te brengen. Maar wel geheel(end) van binnenuit. Zonder externe beïnvloeding. Co-creatie. Een samenwerking tussen alle aspecten en dimensies van het Leven.

Mijn lichaam is nu ruim een jaar aan het vervrouwelijken in de vorm. Niet door het toedienen van hormonen of andere supplementen. Niet door operaties. Enkel door mijzelf in groeiende volmaaktheid lief te hebben. Geen censuur meer van wat geleefd wil worden van binnenuit. Geen oordeel meer op wat ik voel. Of het nu past en klopt of niet in het dominante maatschappelijke kader of veld. Geen afwijzing of afschuw meer voor wat Vreugde geeft. Ongeacht wat dat is. Een diepe omhelzing van alles dat leeft in mij met de wens dit expressief te delen met de wereld als wie Ik Ben.
En het is net vanuit die innerlijke omarming van mijn totale levenservaring, ups en downs, schaduw en Licht, dat ik mijzelf voel groeien naar onwankelbaar zelfvertrouwen dat alles mogelijk maakt. Van waaruit mededogen en soms zelfs al medeleven groeien voor die ander als deel van het al, ongeacht de rol die gespeeld wordt. Alles heeft zijn reden van bestaan. Niets is ‘fout’, ‘toevallig’ of ‘ongewenst’.
Dankbaar voor elke spiegel, afwijzend of verbindend. En vooral verwonderd en benieuwd, naar wat van binnenuit nog zal ontvouwen. Een wereld zonder grenzen, met nieuwe (mens)vormen. Omdat het Leven nu éénvoudig en éénmaal in alle aspecten beleefd wil worden.

Mijn verhaal is er eentje van vernieuwing en verbinding, grenzeloos voorbij wat voorheen onmogelijk geacht werd. Onze lichamen en ons DNA staan niet vast. Niet binair. Niet in leeftijd. Niet in vorm. Alles wat jouw kosmisch Hart verlangt te be-Leven kan tot verwerkelijking en verwezenlijking komen, als je jezelf toelaat dit te ontvangen vanuit jouw Zelf. Jij bent schepper van jouw betere wereld. Een wereld voorbij de dualiteit. Niet door ergens het midden, of ‘de goede vrede’ te zoeken tussen de polen, de uitersten, de extremen. Wel door ze beide in jouw Zelf te omhelzen, te ver-één-igen tot een Nieuw Verbond, een nieuwe dimensie van bestaan binnen het Leven dat Al Is.

Ik wens het iedereen van Hart tot Hart toe. Vertrouw, gaan naar binnen, verbind, en schep en ontvang jouw mooiste kosmische dromen. Namasté.