10 jaar ‘uit de kast’
27 December 2025
Ondertussen al 10 jaar geleden dat ik op FB officieel uit de kast kwam. Tijden waren toen in zekere zin ‘aangenamer’.
‘Transgender’ was nog redelijk ‘nieuw’ in onze Westere cultuur. Het kwam zelden tot nooit in de media. Het werd al wel vaak veralgemeend tot ’transseksualiteit’, degenen die een ‘full transition’ aangingen, de zogenaamde ‘ombouwers’ (in de media), hoewel het woord ’transgender’ dus een heel spectrum aan variaties was en is. Dat hele spectrum was echter niet ‘sensationeel’ genoeg, dus kreeg je enkel dat ’te zien’ dat mensen aan de buis kluisterde.
Van ‘woke’ was ook nog geen sprake, welke betekenis of welk oordeel je vandaag al dan niet aan dat woord geeft.
Ik ging naar een vereniging ‘Anders Gewoon’ op zoek naar gelijkgestemde verhalen en mocht af en toe in scholen wat theorie en ‘mijn verhaal’ brengen. Er waren dan vooral veel onschuldige vooroordelen vanuit onwetendheid en na ‘het verhaal’ openhartige en nieuwsgierige vragen. Er was ruimte tot verbinding en dialoog.
De grootste uitdaging was jezelf herontdekken na jaren zelfverloochening om ergens in te passen en dit ook echt beleven, wetende dat er wel blikken zullen zijn, maar dat de wereld in zekere zin toch best ‘veilig’ was om die herontdekkingsreis met jezelf aan te gaan, ook buitenshuis. Althans dat was mijn ervaring, hoewel er toen ook al best harde verhalen waren van lotgenoten.
Vandaag is de situatie merkbaar anders. De laatste jaren heeft, wat men dan ‘woke’ gedoopt heeft’, ‘gender’ op bepaalde manieren stevig opgedrongen aan mensen zonder tolerante ruimte te bieden voor wat dan ‘aangeraakt’ werd aan ‘ongemak’ en ‘onwetendheid’. Je moest maar slikken en aanvaarden. En vooral dat de oplossing te vinden is in operaties en medicatie. Naar mijn gevoel een zeer beperkte visie en niet echt de manier om aan bewustwording te doen. Het kon niet anders dan gaan polariseren.
Als ’tegenantwoord’ heb je nu in die zin een ‘wakker’-naratief dat alles dat ‘woke’ is ontkent en uit de wereld wil verbannen. In dit landje nog ‘beperkt’ tot uitgemaakt worden voor ‘mentaal gestoord’ in verschillende bewoordingen.
‘Kankergezwel van de maatschappij’ is zo een mooie. Uitgesproken en massaal uitgestuurd door een prominente ‘wakkere’ met veel aanhang die naar eigen mening ‘open en kritisch de goede zaak dient’, maar enkel sprekers platform geeft die zijn overtuiging verkondigen.
Als psycholoog ‘waanzin’ schreeuwen op je profiel vergezeld van populistische pride-afbeeldingen scoort ook goed bij dit publiek. Alles afschaffen is dan allicht het massale antwoord. Ruimte voor nuancering en dialoog, nihil aanwezig, ook al schrijft men een boek over leven vanuit het hart. Voor mij voelen het dan als holle woorden ten dienste van een schijnheiligheid om het eigen aangenomen heldhaftige moraalridderschap betekenis te geven. Echter vanuit een beperkt bewustzijn op de materie.
Het klinkt misschien wat ‘donker’ of ‘giftig’, maar de realiteit is best hard (zonder Hart) als je niet ‘gewoon’ man of vrouw bent, maar iets ‘anders’. En het komt ook best dichterbij.
In the UK kan een toiletbezoek leiden tot een arrestatie. In the USA is elke vorm van trans-activisme ondertussen gelijkgesteld met terrorisme. Mensen zoals ik worden plots niet meer erkend. Je mag jezelf zijn, als je meerderjarig bent, maar doe het binnenshuis, ik hoef het niet te zien, DNA/wetenschap liegt niet, je denkt dat je voelt, … en blijf van onze kinderen af, … Alsof dat dan vrijheid is, en op welke wijze ‘raak’ ik dan aan kinderen als ik mijzelf ben? Wat een meerwaarde had het geweest als ik als kind in de maatschappelijke beeldvorming een authentiek rolmodel gehad zou hebben. Anders maar wel echt. Maar dan beïnvloed je kinderen blijkbaar. En ik, ben ik dan niet al die tijd ‘omgekeerd’ beïnvloed geweest, gedwongen om ergens in te passen?
Typische clichés vanuit onwetendheid die door eenvoudige en openhartige dialoog opgehelderd zouden kunnen worden. Maar ook nu is die tolerante ruimte er niet.
Waar de grootste drempel voorheen jezelf durven herontdekken was, is het nu hopen dat als je die stap durft zetten, je niet letterlijk of figuurlijk neergeslagen wordt. Een stille ‘uitvaging’ van een minderheid die niemand iets kwaad doet, enkel ‘spiegelt’ dat we binnen onze cultuur vastzitten in een beperkt denkkader. En dat is nu o.a. net waar het schoentje wringt. We willen niet uitgedaagd worden om onze eigen comfortzone te herbevragen. Zowel ‘woke’ als ‘wakker’ en alles errond en ertussen. Liever koppig vasthouden aan het eigen gekende. Al de rest is onzin. Tot in extremis schreeuwen tegen de andere partij(en). Dualiteit ten top. Tot we moe zijn. Tot we niet meer kunnen. Tot we merken dat dit ons geen stap vooruit brengt als mensheid, ons enkel dichter bij het ‘mensdom’ brengt.
En toch zie ik het ‘hoopvol’ tegemoet. Los van of net doorheen de eigen ‘worstelingen’, toont mijn lichaam en het Leven dat het tot alles in staat is, als ik het maar telkens opnieuw benader vanuit (Zelf)Liefde, als ik maar telkens opnieuw in dialoog ga met de getriggerde schaduwen, ze uiteindelijk omarmend als deel van mijn Zelf. En als je elke mede-mens en alles rondom als een deel van jouw Zelf gaat erkennen, is ZelfLiefde uiteindelijk voldoende.
Schreeuw maar mede-mens, roep, tier, ween, bulder, … wat je voelt en mogelijk nog niet begrijpt. Gooi het er allemaal uit. Maak het allemaal zichtbaar. Zodat we in die chaos, in die geüitte energie, elkaar terug kunnen vinden, terug kunnen aankijken, onszelf ontdekkend in de ogen van de Ander, om dan samen een quantumsprong te maken naar (h)echte Eenheid. En dan zullen er nog altijd verschillen zijn, maar we zullen ze samen ervaren als verrijking ipv bedreiging.
De Mens is geen eindige of al geëindigde evolutie. We staan aan de vooravond van een quantumsprong in de vorm zelf. De twee hokjes zijn geleefd geweest. Je hoeft jouw hokje niet te verlaten of los te laten als het voor jou comfortabel of veilig voelt. Maar ze zullen stapsgewijs wel vervagen, vloeibaar worden, kneedbaar. Ik zie het al twee jaar letterlijk en figuurlijk in de spiegel gebeuren. Mijn lichaam hervormt zichzelf. En niet door operaties of medicatie. Wel door quantummanifestatie. Een Liefdevol Mens is onbelemmerd Schepper van de eigen realiteit. Onvoorwaardelijke Liefde kent geen grenzen, is onuitputtelijk, en wil altijd en all-één het beste van zichzelf delen en geven.
Als mens voel ik mij momenteel letterlijk en figuurlijk moe. Ik lijk al een eewigheid, al eonen op weg op deze planeet, zonder ooit toe te komen op de verwachte bestemming. Als Ziel sta ik te poppelen voor wat klaar staat, ook al kan ik nog geen heldere vormelijke lijnen ontwaren in het Licht dat ik vooruitkijkend gewaar word. Het gaat pittig zijn. Maar ook mooi. Schitterend zelfs. Lichtlichamen. Terug in Oorsprong-Ere hersteld.
Zalige Kerst/feest van het Licht aan ieder die het her-innerend wil ontvangen als deel van zichzelf, en een mooie start van 2026, het jaar dat het Nieuwe gaat beginnen opschieten en vorm zal aannemen. Ik kijk er naar uit en ontmoet elk-Ene er graag en openHartig.